Op maandag 8 december was al weer de laatste raadsvergadering van 2026. Dit jaar mocht ik de eindejaarsspeech verzorgen. Je kunt hem terugkijken op https://wageningen.raadsinformatie.nl/bijeenkomst/1283277/Politieke_Avond_08-12-2025
Hieronder ook de tekst
Tot mijn grote teleurstelling mocht dit geen roast worden…
En geloof me, ik had er zin in!
Maar goed, ik zal mijn best doen om het toch een beetje leuk te maken.
Vandaag is niet zomaar een raadsvergadering. Het zijn er nog maar vier na vandaag tot 18 maart 2026.
Dan worden de kaarten opnieuw geschud. Nieuwe verkiezingen, nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Sommigen kijken daar nu al naar uit – omdat ze denken: eindelijk weer wat vrije tijd!
Anderen omdat ze hopen op een nieuwe start. Hoe dan ook: verandering komt eraan.
Maar vandaag wil ik dat vooruitkijken even parkeren.
(Nee, geen zorgen mensen – ik ga vanavond niet wéér over auto parkeren beginnen!)
Want ik wil met jullie terugblikken.
De toekomst is hopen en vrezen, maar in het verleden schuilt de waarheid.
En de meest logische vraag bij terugblikken is: Wat ging er goed, wat kan beter?
Reflectie & Zelfreflectie
En dan komt de interessante vraag: heb je daar altijd anderen voor nodig?
Hebben wij als raadsleden elkaar nodig om bij de borrel te zeggen:
“Je speelde wel erg op de man vandaag”?
Of dat inwoners ons komen vertellen wat zij vinden?
Ik denk van niet.
Om te groeien als mens, als raadslid en als Raad, moeten we het niet laten afhangen van de ander.
Je kunt het ophalen bij jezelf:
- Heb ik mijn rol als volksvertegenwoordiger goed ingevuld?
- Was ik in gesprek met inwoners om te weten wat er speelt?
- Heb ik in het debat op de bal gespeeld, niet op de man?
- Heb ik de menselijke maat hoog gehouden, ook als het tegenzat?
- En waar ik steken liet vallen: heb ik dat rechtgezet?
Als je daar plannen voor hebt na het kerstreces: ik juich het van harte toe.
Want samen maken we een sterker Wageningen.
Terugblik op het jaar
Als ik terugkijk op dit jaar, zie ik ook pijnlijke momenten:
een rookbom, arrestaties bij protesten, berichten van racisme –
ze haalden niet alleen de krant, maar ook het landelijke journaal.
Een scherpe herinnering aan wat er gebeurt als woede wint van begrip, als geschreeuw het gesprek overneemt.
Vrijheid is niet alleen het recht om te spreken, maar ook om gehoord te worden.
Het recht om van mening te verschillen, elkaar uit te dagen, en toch samen verder te gaan.
Dat hebben we hier gedaan. 48 raadsvoorstellen, 19 informatienota’s en dan nog wat motie’s vreemd stonden op de agenda dit jaar.
We hebben gedebatteerd, standpunten verdedigd, soms harde noten gekraakt.
Dat is de kern van onze democratie – een kostbaar goed dat we moeten koesteren.
Ik kijk niet alleen naar wat beter kon.
Ik ben ook trots. Trots op wat we samen hebben bereikt.
En ja, ik ben trots op mezelf – dat klinkt misschien raar…
maar ik heb dit jaar geleerd dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar kracht.
Ik heb geleerd waar mijn grenzen liggen.
En ik gun dat iedereen hier. Dat je weet waar je grenzen liggen.
Want ieder van ons herkent die vlam die in je brandt om hier te zijn.
Anders zat je hier niet, avond aan avond.
En ik ben ook nog trots op resutlaten, ik zal ze heir niet opsommen dat laten we in verkiezingstijd maar doen,maar ik ben trots op de resultaten van de werkgroep Democratische Kwaliteit.
Jaren geleden begonnen we met niet meer dan met alleen een titel.
Ik herinner me nog hoe het écht startte:
ik stond met Tuktu in het stadhuis en dacht: hoe gaan we dit doen?
De verschillen waren direct duidelijk.
Tuktu had een visie, ik had een visie – en die lagen wel wat uit elkaar.
Hoe kom je op één lijn als VVD’er met GroenLinksers?
Maar het is gelukt.
We hebben niet opgegeven bij verschil van inzicht, maar gezocht naar wat we wél delen en kwamen uit op:
We wilden allebei nieuwe mensen betrekken bij de lokale politiek, van verschillende achtergronden, niet alleen de usual suspects. En we willen dat meer mensen de volgende verkiezingen zouden komen om te stemmen.
Daar konden we elkaar vinden.
Onze ambitie was dus best groot, onze vlammen brandden, maar de werkgroep was toen nog klein.
Later kwamen er meer collega’s bij in de werkgroep, omdat het inwonersberaad op de agenda van de werkgroep erbij kwam.
We hebben mooie stappen gezet met elkaar: na de quickscan hebben we met de cursus Politiek Actief hebben we maar liefst 57 Wageningers bijgespijkerd over de lokale politiek. En heeft volgens mij ook de nodige nieuwe namen op kandidatenlijsten opgeleverd. Dit jaar mochten we in ieder geval 16 nieuwe steunfractieleden welkom heten in de Raad.
We hebben gediscussieerd over hoe we meer mensen naar de stembus krijgen.
Want alleen weten waar en wanneer maakt nog niet dát je gaat. Meeste inwoners willen ook weten: waarop wil ik stemmen.Tijd voor goed campagne voeren dus. En geen zorgen, dan bedoel ik echt niet alleen dat de VVD een geweldige campagne draait, maar vooral ook gezamenlijk. Laten we duidelijk maken wat er te kiezen is. We gaan onze inwoners dit jaar ook echt helpen met een echte verkiezingskrant. Die als een keuze menu gewoon op je deurmat valt. Ik hoop dat dit inwoners helpt te kiezen en dat we dat terug gaan zien in de opkomstcijfers!
Reflecterend op mijn eigen bijdrage – wat soms tot verhitte discussies heeft geleid –
wil ik vooral de andere werkgroepleden en Gerald in het bijzonder bedanken voor het doorzettingsvermogen om er samen uit te komen. Ik ben ook heel trost op jullie!
Dan tot slot wil ik ook nog even vooruit kijken
en niet alleen na de borrel die zo volgt.. maar nog een paar serieuze slotwoorden om mee af te sluiten
Vrijheid, verbinding en respect – dat zijn geen abstracte woorden, maar een opdracht.
Een opdracht om te blijven spreken, ook als het moeilijk is.
Om te blijven luisteren, ook als we het niet eens zijn.
Om te blijven bouwen, ook als de weg hobbelig is.
Laten we in 2026 die opdracht met open hart aangrijpen.
Laten we het gesprek voeren – scherp waar nodig, verbindend waar mogelijk.
Samen maken we een stad waar iedereen zich thuis voelt, ook de mensen waarmee je het niet eens bent.
Een stad waar verschillen geen scheidslijnen zijn, maar vonken van creativiteit.
Een stad waar iedere stem telt, iedereen gehoord wordt, en waar de toekomst van ons allemaal is.
Dank jullie wel.
